No  dziś dla odmiany zadzwoniła Pani że jutro mogą postawić nam garaż (a miało być za 2 tygodnie) przynajmniej jedno przed czasem (byle niezapeszyć  ale właściwie to jest mi już obojętne). Dobrze że w czasie naszego urlopu zmusiłam Przemka do podsypania miejsca pod garaż bo teraz to bym chyba sama tą łopatą machała i załatwiała materiał. Trzymajcie kciuki może chociaż jedno się nam uda bez przygód towarzyszących i kupy nerwów 

O dziwo w poniedziałek dzwonię do gminy przedstawiam się Pani a ona tak tak pamiętam dokumenty są u wójta na biurku (troche się pocieszyłam). Jestem pewna że nasz Pan X (Kierownik budowy) powiedział że w poniedziałek będzie składał wniosek o pozwolenie i odbierze w gminie warunki. Dzwonię do tego a on na to że jemu to nie jest bardzo potrzebne, że powiedział że to odbierze ale nie w poniedziałek a że wniosek o pozwolenie złoży w środę może w czwartek. I coś we mnie pękło . Z tego co policzyłam to przy dobrych wiatrach będziemy mogli zacząć najwcześniej w połowie sierpnia i w mojej opini nie ma szans żebyśmy zdążyli przykryć ewentualne mury dachem na zimę. Teraz to już czekam tylko na cud bo światełko w tunelu które widzę jest bardzo słabiutkie 

Podsumowując tydzień pełen wrażen (było chyba wszystko płacz, złość, niemoc, pot, zmęczenie, radość) a w poniedziałek ciężkie zderzenie z rzeczywistością.

Jutro jak będe mieć lepszy nastrój wrzucę zdjęcia efektów naszej pracy

i faktycznie zaczął w końcu wozić ten kamień (10 aut) i w ramach przeprosin przy okazji jeździł w te i spowrotem żeby ją troche ubić a do tego przy rozliczeniu dostaliśmy auto gratis. W czwartek droga była skończona  (choć pozostał mi niesmak po straconym czasie i poczuciu bezsilności) Teoretycznie wszystko ok punkt odchaczony z listy, kolejne to było koszenie, grabienie, i usypanie szlaką miejsca pod garaż oraz zorganizowania garażu. Wszystkie punkty odchaczone tzn garaż został zamówiony. Zostało pytanie co z naszym pozwoleniem (i tu pojawił się kolejny gwóźdź do mojej trumny ). W piątek umówiliśmy się z naszym Kierownikiem budowy (miał też załatwić na papiery ale odnoszę wrażenie że nic w tym kierunku nie robi !!!!) w celu podpisania wniosku o pozwolenie na budowę i co i okazało się że nikt z nas nie dopilnował żebyśmy dostali poprawiony prohjekt warunków zabudowy (Pani pomyliła się w naszych danych) a Pan X przedstawił nam problem w taki sposób jakby bez tego ani rusz to my w auto i do gminy a tam znowy Pani skarżąca się na nadmiar pracy (Przemek już miał oznaki zaawansowanego wkurzenia - zaczeły mu chodzić "gule" ) ale obiecała że na poniedziałek przygotuje. .....

Witam wszystkich

To był bardzo ciężki tydzień i mimo tego że cały poświęciliśmy naszej działce i przyszłej budowie to efekt jest taki że się zniechęciliśmy i to dość poważnie. Opowieść zaczyna się od wtorku (od wtedy mieliśmy urlop) :) od godziny 7 rano czekaliśmy na Pana z kamieniem na drogę ........ o godzinie 17:00 po kolejnym telefonie i kolejnym zapewnieniu że będzie za godzinę (już wiem że budowlańcy i wszelkie zawodo powiązane ważą czas w innej mierze niż my zwykli zjadacze chleba ) straciliśmy nadzieję i odpuściliśmy sobie po tym jak przyjechało jedno auto i to z nie do końca trzeźwym Panem. Jedyne co trzeba przyznać to Pan Stasio w końcu też skapitulował i stwierdził że ma trudności z dojściem do siebie po imieninach dlatego daliśmy mu szanse (w sumie wielkiego wyboru nie mieliśmy) i umówiliśmy się na 8:00 na środę. Kolejnego dnia to jest środa gotowi z łopatami o godzinie 8:00 czekamy i nic po telefonie znowu usłyszeliśmy za godzinę - Przemuś już zrobił się nerwowy a rzadko mu się to zdarza - czekaliśmy do 11 i zrezygnowaliśmy. Aby nie marnować czasu pojechaliśmy załatwiać kamień gdzie indziej (szukaliśmy wszędzie Przemek jeździł a ja dzwoniłam i szukałam na internecie i co -- NIGDZIE NIE MA TAKIEGO KAMIENIA A JAK JEST TO NA ZA 2 TYGODNIE) tragedia  już na skraju rozpaczy wybraliśmy się do PAna Stasia i tu nagle nadzieja po drodze skład kruszyw, miły Pan który załatwi kamień na czwartek  kamień z serca (jedyne co to przyznał że ciut drożej niż u Pana Stasia i ciut gorszy - no trudno). Lekko pocieszeni że może nie cały urlop zmarnowany i droga jednak będzie pojechaliśmy do banku a tu nagle dzwoni Pan Stasio że już jedzie i przeprasza i że się zrehabilituje. ........

No maj jak na razie to katastrofa. Pan od koparki, który kopał nam drogę z leksza nas oskubał. Umówiliśmy się na kopanie ale Przemek musiał wyjechać i Pan został bez nadzoru. Dziś rano zadzwoniliśmy ile się należy, jak zobaczyłam minę Przemka to już wiedziałam że nie jest dobrze. Okazało się że 800 zł a miało być 85 zł za godzinę (do wykopania był pas 70 m 3 m szerokości do ściągnięcia 30 cm ziemi). Sąsiedzi nas dopiero później oświecili że Pan pracował max 4 godziny a z moich obliczeń wynika że skasował nas jak za 10 porażka. Jeszcze jak mu o tym powiedzieliśmy to stwierdził że tak dużo bo było twardo (wtedy jeszcze nie wiedzieliśmy ile faktycznie kopał) i jak będziemy robić fundamety to żeby dzwonić brak mi słów. Na pocieszenie Pan od kamienia okazało się ok i mimo że nie zbyt było mu to na ręke dziś przyjechał podsypać trochę już drogę a w dodatku na ochotnika przyszli sąsiedzi do pomocy. Morał taki, że od teraz stoimy i pilnujmey każdego (ciekawa na ile starczy nam tej asertywności :) ) Nawet dowóz reszty kamienia przesuneliśmy na za 2 tygodnie jak Przemek będzie w domu i załatwi urlop (choć Pan wygląda na uczciwego). Z tego co policzyłam to zanim zaczniemy wogóle budowę to wydamy jakieś 12 000 z naszego wątłego budżetu. Dziś nawet się zastanawialiśmy czy nie olać tego wszystkiego i nie kupić mieszkania, czyli przyszedł pierwszy kryzys . Byłam tak zła że nawet nie chciało mi się zrobić zdjęcia naszej przyszłej drodze. W każdym bądź razie Panu od tej koparki już dziękujemy.