Dziś dzień wielki. Lokalna ekipa,  która kładzie w drodze instalację burzową małym skokiem w bok podłączyła nas do wody.  Najbardziej cieszyłam się z tego, że ominęła mnie cała papierologia związana z zamykaniem ulicy itp. Oczywiście nie obyło się bez niespodzianek.  Otóż plany GZGK wskazywały przebieg magistrali wodnej w zupełnie innym miejscu niż faktycznie ona przebiegała  ale chłopaki sobie poradzili i ostatecznie wodę już mamy :)

NARESZCIE!!!  W starciu ja kontra styropian 1:0 dla mnie.  170 metrów podłogi przypłaciłam paroma odciskami na dłoniach i strzykaniem kolan ale dałam radę i jestem bardzo dumna z tego faktu.  Łata mówi,  że jest równiutko.  Ach... Warto było. 

Dziś na niezasiedlonej działce obok pojawiły się tajemnicze kręgi.  Czyżby jakaś instalacja zostanie poprowadzona drogą?  Otóż tak. Burzowa. Pojeździłam trochę po okolicy,  popytałam i w godzinę znalazłam sobie wykonawców zewnętrznej instalacji wodno kanalizacyjnej.  Jak będą kopać drogę to mnie od razu podłączą. Niebawem więc będziemy mieć już własną wodę :)

Weekend planowaliśmy spędzić inaczej ale trzeba było kolejny raz wzywać koparę aby posprzątać bałagan,  który ktoś narobił nam na działce.  I tak znów przyjechał sprzęt ciężki i kilka godzin wyrównywał teren. Podniesliśmy się o kolejne pół metra i przyszła mi myśl do głowy,  że jeszcze parę takich żartów i będziemy mieszkać na sporym wzgórzu.. 

Jak ziemi nie było tak nie było a tu nagle klęska urodzaju.  Przypomnę,  że parę dni temu wyrównaliśmy pięknie działkę a tu dziś dzwoni facet i mówi,  że ma z wykopów i może nam oddać. Grzecznie odmówiłam. Za chwilę dzwoni kolejny i pyta gdzie ma wysypywać ziemię bo tu już miejsca nie ma... Zdębiałam!  Pojechałam na działkę i odjeło mi mowę...  Cały nasz pięknie wyrównany teren pokryty jest tonami ziemi.  Kupka za kupką. Masakra!  I nie wiadomo skąd,  jak i dlaczego.  Ot ktoś postanowił nas uszczęśliwić...