Człowiek całe życie się uczy :) Właśnie nauczyliśmy się, że prace ziemne są długotwałe, kosztowne i trwają "całą wieczność". Dni mijają nam na załatwianiu koniecznych spraw i bieganiu na budowę. Majster uwija się jak mróweczka a ja tylko chodzę i pstrykam pamiątkowe fotki. Próbujemy wyprowadzić budowę do stanu zerowego i uwierzcie mi, jest to nie lada trudne zdanie ;)

Kanalizacja - ponad 50 metrów długości - koszmar.

 A tutaj widok na naszą przyszłą piwnicę i resztę "posiadłości".

Pierwsze roboty uroczyście uznajemy za rozpoczęte W sobotę Sławek zabrał się ostro do roboty i zbudował szopę. Miała być Roma a powstał dom z bali , od biedy moglibyśmy w nim zamieszkać. Mnie się bardzo podoba, cały dzień spędził na jej budowaniu. Dzisiaj w nocy była burza, szopa na szczęście przetrwała niestety wiatr porwał  papę z dachu więc trzeba powtórzyć tą część pracy. Jutro zaczynają się wykopy pod kanalizację a później to już fundamenty. No i niech się rusza nareszcie, powoli ale do przodu.

Pierwsza dziura w ziemi.

Psinka najchętniej  nie wracałaby do naszego mieszkanka, na swoim nowym terenie czuje się świetnie.

Praca wre.

Miała być Roma a wyszedł dom z bali

Witam ponownie. Po niesamowitych przejściach w Urzędach, bankach i sądach już prawie zaczynamy budowę. W najmniejszym nawet stopniu nie zdawaliśmy sobie sprawy jaką katorgę trzeba przejść aby móc wbić w ziemię pierwszą łopatę i wykopać pierwszą - za przeproszeniem - dziurę! Muszę przyznać, że nasze państwo wręcz utrudnia zbudowanie własnego domu. Bez znajomości w Urzędach czeka się "wieki" na załatwienie jakiejkolwiek sprawy. Potrzebowaliśmy pozwolenia na pozwolenia, uzgadnialiśmy uzgodnienia na uzgodnienia, płaciliśmy za kolejne "niezbędne" projekty na projekty. Wiem, że brzmi to niedorzecznie ale tak autentycznie jest. Istne szaleństwo pieczątkowo podpisowe oraz wyciąganie rąk po nasze pieniądze - za wszystko horredndalnie duże opłaty. I w tym miejscu muszę powiedzieć, że pole nadal stoi puste a kasa już się wyczerpuje. To urok naszej ojczyzny - co nas podkusiło żeby tutaj zostać? Problemy piętrzą się przed nami niczym Himalaje. Jak już myślimy, że to koniec, że nareszcie.... to nagle zza obecnego, ukazuje się kolejny szczyt - zdawałoby się nie do pokonania. Jednak jakimś cudownym sposobem wspinamy się na niego tylko po to aby ujrzeć następny... i tak wkółko. Podziwiam wszystkich, którzy przez to przeszli. Jesteście naprawdę wielcy ;) !

To właśnie kawałek naszego "ścierniska". Już niedługo zacznie żyć :) Teraz są tu mrówki, ślimaczki i inne żyjątka.

Jesteśmy na etapie gromadzenia warunków przyłączy, geodeta rysuje mapkę, a projektant dostosowuje projekt. Energetyka chwilowo załatwiona, pozostała do podpisania umowa, z gazu chyba zrezygnujemy, wodociągi też już formalnie załatwione. Wymyśliliśmy sobie w nowym domku podniesienie ścianki kolankowej na wysokość 5 pustaków i zrobienie pod garażem niewielkiej piwnicy - to robota dla projektanta. Im bliżej budowy tym bardziej obawiam się o to czy damy sobie radę, nie spodziewałam się aż takiej bieganino-zbieraniny. Warunki udzielania kredytów także zmieniają się jak w kalejdoskopie i teraz to już nawet nie jestem pewna czy taki kredyt otrzymamy. Na razie się tym nie przejmujemy tylko robimy wszystko aby czym prędzej otrzymać pozwolenie na budowę ;)

Dzisiaj spotkanie z projektantem. Ze wstępnych rozmów wynika, że Roma pasuje do naszej działki i do warunków zabudowy   i będziemy mogli spokojnie go zakupić. Następny  krok to uzysaknie pozwoleń w energetyce i sporządzenie mapki do celów projektowych. Wkrótce kilka zdjęć naszego pustego jeszcze kawałka ziemi. Chwilowo mamy burzę mózgów w temacie zmian w projekcie i póki co skłaniam sie do tego aby nic nie zmieniać. Słoneczko pięknie świeci więc chciałabym aby jak najszybciej zaczęły rosnąć mury. To czekanie jest dobijające...