Tak się powoli zastanawiam jak ma wyglądać salon. Oczywiśącie pomysłaów miałam milion pincet sto dziewnicet. Ale jak przychodzi co do czego to już mi się odwidziały :)

ściana "kanapowa" wygląda tak:

Generalnie jak robiliśmy prad to pomysł był taki, że są dwa kabelki, jeden do halogenów w podwieszanym nad kanapami suficie, a drugi do zabudowy k-g na ścianie. Wizji zabudowy było co niemiara, łacznie z bardzo hm... dzisiaj nazwałabym je drastycznymi - jak np. ta:

Ale już mi przeszło. Marzy mi się teraz takie ciepłe, przytulne wnętrze, bez jak to wujek nazywa "króliczoków" w każdym kącie.

No i tak sobie wymyśliłam, że na tej ścianie zrobię taką oto zabudowe:

a w miejscu gdzie ktoś ma obrazek wykleję fototapetę - jakieś czarno białe zdjęcie miasta, np. jak tutaj:

Tyle, że to zdefiniuje praktycznie cały salon. Przynajmniej kolorystycznie. A po drugiej stronie ma być kominek, na który nie mam za bardzo pomysłu. Podobał mi się taki:

ale to już by było za dużo wzorów i kolorów. Więc może coś takiego:

Tylko, ze bardzo chciałabym mieć kamień we wnętrzu... eh... Jak to wszystko pogodzić, żeby ładnie było i nie jak w cyrku ;/

To co udało mi się znależć:

kuchnia ma wymiary:

długośc 362 cm, szerokość 300 cm. Ściana z wnęką : od okna do wnęki 180 cm, wnęka głebokość 90 cm długośc 165cm.

ja planuję postawić barek pomiędzy kuchnią a jadalnią, a meble zrobić jedynie na tej najdłuższej ścianie i pod oknem. Tą scianę od okna do wnęki zostawie pustą, a we wnęce lodówka + zabudowa z szafek. Jak mi będzie mało to jeszcze pod barkiem zrobie szafki. Znaczy się taką mam wizję na teraz :)

Wczoraj nasz kafelkarz ostro działał na budowie od rana, jade dzisiaj zobaczyć efekty. Zabudowy k-g chyba już sa zrobione :)

Wszem i wobec chciałam ogłosić, żę Grupa Blogowego Wsparcia działa!

Więc jeżeli:

- jest ci smutno

- nie masz siły

- jesteś zmęczony/a budową, decyzjami, wyborami, problemami

- wkurza Cię szef, sąsiadka, koleżanka, życie, sklepy, ludzie, pralka, chmury, słońce czy cokolwiek

- chce się się zakopać się pod kołdrą i obudzić za sto lat z bezsilności.

Nic się nie przejmuj. Przelej swoje smutki tutaj, a znajdziesz cudownych ludzi, którzy ciepłym słowem dodadzą ci energii. I nie są to żadne górnolotne stwierdzenia o życiu, ale zwyczajne "wirtualne" poklepanie po ramieniu ze zwyczajnym nie łam się, ja też tak mam, ja też jestem zmęczony, nie musisz być super człowiekiem....

To działa. Już dziękowałam, po Waszych słowach zaraz poprawił mi sie humor. Poczułam się do tego stopnia dobrze, że zakasałam rekawy. Pojechałam po pracy na budowę. Zatrudniłam do roboty Beatę, siostrę mojej mamy, z którą się kumpluje i jestem bardzo blisko. I razem dałyśmy radę reszcie okien.

Także melduję uprzejmie:

- okna wymyte. Większość śladów po gruncie, betonie, piance, kleju, zaprawie, tynku usunięta.

- pierwsza warstwa wełny położona do końca - dzisiaj zrobiliśmy klatkę schodową

- a tyle miałam werwy, że jeszcze trochę posprzątałam :)

A teraz zadbałam o siebie - maseczka, paznokcie, balsamik. I relaksik z kieliszkiem czerwonego wina przy Waszych blogach.

Kiedyś napisałam, że założyłam ten blog, zeby mieć pamiatke naszych zmagań z budową. Dziś, każdemu kto sie zastanawia powiem, że jest to nie tylko pamiątka. Ale też nieoceniona grupa wsparcia, miejsce gdzie możesz podzielić się swoimi rozterkami, radościami, wyborami i zmęczeniem i znajdziesz ludzi, którzy dodadzą ci energii, pomysłów i siły i są w tym najlepsi i nie zastąpieni. A to wszystko dlatego, że tak jak ty buduja dom. Mają podobne problemy, podobne marzenia i zmagaja się z tymi samymi przeciwnościami. Dlatego potrafią zrozumieć, czytać między wierszami, spojrzeć obiektywnie i pomóc. Niby obcy ludzie, a czasem bliźsi niż by się mogło wydawać.

wielku buziak dla Was, zaraz mi się humor poprawił i jakoś lżej na sercu zrobiło. Normalnie blogowa grupa wsparcia. Dziewczyny lawaenda ma chyba racje, skoro mój przypadek nie jest odosobniony to chyba jest jesienne przesilenie.

Marta nie przejmuje się - kredyt to nic strasznego, spłacisz i już. pomyśl o tym jak o czynszu, który płacisz "tylko" prze z30 lat :)

Szyszunia - tak mi głupio powiedziec Łukaszowi, że mu nie będe pomagać. On na serio haruje od rana do wieczora. Chodzi do pracy na 8 do 16, potem jedzie na budowę i pracuje tam do 21. Codziennie. Nie mam serca w tym czasie się obijac przed telewizorem. Ale zapału ani weny do roboty też nie mam. Jak se pomyśle o tym zimnie, kłującej wełnie drapiacej po gardle to... brrrrrr.

Powiem szczerze, że czuję się okropnie. Dupsko mi rośnie, bo jem byle co - nie chce mi się gotować. Kiedyś chodziłam na siłownie codzinnie - ale było tyle rzeczy do zrobienia, że przestałam. Od sierpnia nie ćwiczę i przez to tez czuję się fatalnie. Nawet mi się nie chce o siebie zadbać. Ale macie rację, musze wziąż się w garść. Jeszcze tylko ogarnę wszystkich świętych i od 2 wracam do normalnego życia. Siłownia, zdrowe żarcie, budowa. dam radę.

Fajnie tak wiedzieć, że jakby coś to mogę się tu wyrzalić. A najfajniesze jest to, że wtedy okazuje się, że nie jestem wyrodną żoną, paskudnym babskiem i beznadziejną gospodynią. I, że nie muszę być super kobiętą, co ma wszystko posprzatane na błysk, ciasto w piekarniku, obiadek na piecu, a do tego jeszcze uszyte firanki do nowego domu i album z wyciętymi z gazety inspiracjami co jak ma wyglądać.

 kamień z serca. Bo chyba nie dałabym rady.

W sumie to nie wiem co to. ALE.

Jak zaczynaliśmy budowę to leciałam jak na skrzydłach obejrzeć każdą wymurowaną cegiełkę, własnymi ręcami rozgarniałam piach pod fundamenty, dzielnie walcząc łopatą z kupą ziemi. A teraz jak sobie pomyślę, że mam tam jechać i ciąć tą wełnę i te kłucie i te szorowanie okien...jakoś mi się nie chce.

Jak zaczynałam budować potrafiłam godzinami oglądać kuchnie, łazienki salony. Szukać pomysłów i inspiracji. Mniej więcej przy stropie mialam już dokładnie zaplanowane jak chcę, żeby ten dom wyglądał. Później przestałam oglądać, bo wiedziałam, że nie będzie mnie na to wszystko stać, ale i tak wiedziałam co gdzie jak.

A teraz? Najchętniej to sobie siedzę w pracy, akurat tak się szczęśliwie składa, że muszę i to przeważnie do 18-19. Nie chce mi się ciąć wełny, myć okien, dzwigać kafli, szorować drzw itd itd. Nie mam pojęcia jak ma wyglądać mój salon i co ja tam chce mieć i jaką zabudowę,. Czy kamień, czy fototapeta, czy tynk strukturalny? A najgorsze, że juz mi się nie chce szukać, ogladać, wybierać. Przeraża mnie myśl, że podejmę decyzję, wybiorę, a efekt końcowy nie bedzie mi się podobał i pieniądze pójdą się....

Już chcę, żeby to było. Żeby już mieszkać, mieć gotowy salon, pić wino przy kominku. A nie się gnieździć w tej ciasnej kawalerce, w której pełno gratów, a człowiek potyka się o własne nogi i nawet kwiatów w wazonie już nie ma gdzie ustawić, bo wszystko jest zagracone. W tej chwili my nie mieszkamy, my koczujemy. Jeszcze jutro sobota, czyli sąsiad napier*** wiertarką od 8.30. ja nie wiem co on robi, ale od jakichś dwóch albo nawet trzech miesięcy co sobotę od 8.30 do 17 non stop wierci. Ale tylko w soboty, może cały tydzien te dziury zakleja, żeby sobie w sobotę powiercić, ot takie hobby.

Dom. Spokój. Nic nie musieć. Jak tak patrzę sobie na Dawidka, mojego miesięcznego chrześniaka, to sobie myśle, że ten to ma fajnie. Leży se, nic nie musi. Jak chce jeśc to się drze, aż ci głupi dorośli go nakarmią. Jak zrobi kupę to się drze, aż go przewiną. A jak ma sucho i jest najedzony to sobie lezy szczęśliwy i nic nie musi... tak być takim noworodkiem, tydzien tylko, dwa dni....

Dobrze, że przynajmniej męzus ma siłę harować od świtu do nocy i siedziec na budowie do 22. Co ja bym bez niego zrobiła?

Wracam do rzeczywistości - macie jakieś pomysły na fajne zabudowy k-g. Ale takie nie przesadzone, delikatne. Bo ja jakoś nie moge nic wykombinować.