Mamy położone tynki w całym domu. Zdjęć nie da się zrobić, bo panowie tynkarze zabrali ze sobą swoje osobiste lampy halogenowe, które cudownie oświetlały ich robotę. Ale możecie wierzyć, że jest równo i nawet schnie tu i ówdzie....i robi się, hm, biało to za dużo powiedziane, tak ecru, robi się ecru w naszej bergamotce. 

Z innej beczki, to czekamy na łaskawość banku, z tej racji chodzimy na budowę, otwieramy okna, chodzimy, zamykamy okna, włączamy alarm, wyłączamy alarm...ubaw po pachy i to za darmola. A nie, coś sie wydarzyło, mamy gaz :-) taki tam szczegół, że mi umknął. Tzn gaz na działce, nie w domu. Zbliża się 17.00 koniec pracy, ale nie oszukujmy się, mózg w użyciu był do 15.00 marnotrawstwo niesamowite:-( 

p.s. Uściski ślę pod duńską granicę:-)))) 

Tak, wydaje mi się, że  "uczyniłam" wpis wcześniej niż 04. 12. 2013r :-) ale tylko dlatego, że miłość potężna jest. Ostatnio toczę się przez życie jak zimny smalec po nierozgrzanej patelni, więc pomyślałam, że jedna nieprzespana noc w tę, tamtą czy siamtą, nie zrobi mi większej różnicy :-) Zdjęcia dodaje dla pana i władcy mojego serca, żeby popatrzył, jak zmienia się nam chacjenda :-D

:-) czuję podskórnie, że moje wpisy ograniczą się do jednego na miesiąc. Nie mam czasu zrobić porządnych zdjęć, a co dopiero umieścić je w bardzo przeze mnie nielubianej przeglądarce  zdjęć....i zrobić w miarę zrozumiały blog....cóż, albo jesień daje się we znaki, albo po prostu robię się stara i co tu ęsić pęsić - zwyczajnie nie wyrabiam z niczym. Na budowie coś się dzieje, to na pewno, ale z braku wspomnianego wcześniej czasu, oglądam jedynie co jakiś czas efekty pracy miłych panów tynkarzy, bo nie mam okazji zobaczyć ich w akcji. Aha, nie chwaliłam się, ale mamy alarm. Tak, alarm, taki, co by wystraszył pół wsi i skutecznie odswędział swędzące rączki czy też łapska drobnych kradziejów. Z racji tego, że alarm był zanim ulubiony małżonek załatał wszelkie małe i mniejsze dziury, to bardzo mile wspominam noc, kiedy dostałam 7 powiadomień o włamaniu.... Do dzisiaj odczuwam skutki niewyspania :-) Podzielę się z wami jeszcze na koniec (zanim dzieć, któremu zapaliły się oskrzela i nie chcą zgasnąć, opluje nie tylko moje ucho ale i tablet) moimi odczuciami, jak wchodzę do domu. Pisząc dom, mam na myśli budynek, który tworzy się cały czas, nie tylko z materiałów, lepszych i gorszych, ale z myśli, które mieszkają tam od momentu kupienia działki, chociaż moje myśli rozpanoszyły się tam na długo przed wizytą u notariusza. Kiedy wchodzę do domu, poza odczuwalnym zimnem i surowym wyglądem ścian, czuję, że jestem u siebie, tu, gdzie być powinnam. Słowo "u siebie" nie oznacza własności materialnej, lecz własności dobra, w którym zawiera się zgoda na życie, które trwa, jakiekolwiek ono by było. Żeby nie było sielankowo, to odczuwam też ciężar kredytu, ale po co psuć nastrój, jesień nadrabia :-) 5 godzin snu przede mną, więc czas się pożegnać. Mam nadzieję, że wpis następny wpisze się szybciej niż za miesiąc!

panowie i panie, oto nasze bergamotkowe tynki:  

To nasza sypialnia:  

To salon:

To łazienka:

To półkolista ściana:

Trochę mnie nie było,ale już nadrabiam zaległości:

Mamy prąd :-) narazie na parterze, rekuperację i odkurzacz centralny, reszta sprzętu później. Osobiście jestem najbardziej zadowolona  z prądu, człowiek patrzy i od razu mu cieplej. Kończę, bo przeziębienie bierze górę :-(

Je, je,je! Ogłaszam tu i teraz, tam i pózniej, ze mamy niespodziewanie stan surowy zamknięty. Hip, hip, hura, hura!! Nie zdążyłam pochwalić się stanem surowym otwartym, a tu ni z gruszki, ni z pietruszki i bach- są okna i nawet drzwi, nawet dachówka jest, ta, co ją wypalali bodajże w Kirgistanie ;-) Więc jest dach, może nie taki, jak z widokówki, ale głowa sucha będzie. Są okna i cudownie nie wieje w chacie. Są rolety, żeby zasłonić unoszący sie kurz w czasie słonecznej pogody i niespodziewanych gości :-)) uważni i roztropni zauważą nawet schodki i ławę kominiarską. Tak myśle, że to kilka fajnych powodów, żeby się chwalić zębami na prawo i lewo. Pozdrawiam