Po długim oczekiwaniu na pozwolenie przyznam wam się szczerze, że nie wytrzymałem i zacząłem kilka dni wcześniej prace związane z wywożeniem ziemii nim otrzymałem pozwolenie. Na szczęście nikt się tym zbytnio nie interesował i wszystko było ok. Mieszkam na małej wiosce, w której nie trudno o traktor i przyczepę, a nawet koparko-ładowarkę. Sąsiedzi bardzo chętnie pomagali w tworzeniu mojego dzieła.

Po wywiezieniu ziemii nadszedł czas wziąć się za kopanie i równanie ziemii pod ławy. Tu z pomocą przyszedł mój brat Mateusz i nie szczędził potu i chęci.

Następny etap to szalunki. Były one już wcześniej przygotowane, wystarczyło poukładać numerami i poskręcać je w całość.

Szalunki gotowe, więc kolejnym krokiem jest wylanie chudego betonu (który sami w betoniarce mieszaliśmy). 

Tu znowu z pomocą przyszedł młodszy brat i daliśmy radę. Po szalunkach i chudym betonie przyszła pora na zbrojenie. Do dziś dnia wspominam poranione ręce od wiązania strzemion. 

A to zrobione przeze mnie narzędzia do wyginania grubych prętów. 

Wszystko gotowe, możemy zalewać betonem. Beton oczywiście zamówiony w betoniarni. Wielkie wydarzenie, więc do pomocy przyjechał kuzyn z wujkiem. Jak zwykle daliśmy radę. 

Po kilku dniach polewania wodą przyszedł czas na coś, na co czekałem od dłuższego czasu - murowanie. Wierzcie mi, pierwszy raz w życiu będe trzymał kielnię. Byłem trochę oczytany w tym temacie, ale nie wiedziałem jak to wyjdzie w praktyce. Dzisiaj mogę powiedzieć, że nie jest niewiadomo jak bardzo trudne. Najważniejsze aby robić to powoli i dokładnie. 

Z pomocą tym razem wyruszył teściu. Niczym Pudzian targał betonowe bloczki. 

Tak to wszystko wyszło po zakończeniu murowania fundamentów. 

Pani inwestor zalepia wszystkie szparki pomiędzy pustakami i wszystko maluje czarną mazią ,,Dyserbitem''. 

Styropian, siatka, klej, jeszcze raz czarne mazidło i można zasypywać.

Co pół metra piach oczywiście ubijany. Chudziak kręcimy sami. Z kopalni przywiozłem kamień i piach, ze sklepu cement i do roboty. Szwagier, kuzyn, młodszy brat, ojciec, teściu i ja (kolejna okazja do opróżnienia kilku buteleczek) - Jak zawsze daliśmy radę. 

I tak od września do końca listopada uporaliśmy się z fundamentami, czyli stan zero gotowy. Czekamy do wiosny, aby rozpocząć kolejny etap. 

Decyzja zapadła: Budujemy! Tylko jest jeden mały problem. Kupić działkę? To spory wydatek, a więc odpada. Mam kawałek ładnej działki, ale szpeci go budynek gospodarczy, który jest nieużywany od 10 lat. 

Klamka zapadła! W tym miejscu chcemy wybudować nasz dom naszych marzeń. Załatwiamy formalności aby uzyskać pozwolenie na rozbiórkę. W międzyczasie dużo czytam i oglądam w internecie zdjęcia na blogu www.mojabudowa.pl . Najwięcej wiedzy o sztuce budowlanej uzyskałem czytając podręcznik dla szkół zawodowych z 1990 roku ,,Technologia - Murarstwo i tynkarstwo''. 

Książka jest napisana bardzo prostym i zrozumiałym tekstem dla ,,zwykłego Kowalskiego'' :)

Mamy pozwolenie na rozbiórkę, a więc do dzieła! Robimy ,,rozpierduchę''. 

Jeszcze wiosna nie nadeszła, a chęci mamy ogromne. W mrozie i w pocie czoła ostro bierzemy się do pracy.

Nawet pani inwestor nauczyła się jak należy używać łopaty.

Najwięcej frajdy z rozbiórki czerpały dzieci.

Sprzątanie po rozbiórce. Ręce bolą ale idziemy cały czas do przodu. W międzyczasie załatwiamy kolejne sprawy związane z pozwoleniem na budowę. MASAKRA !!!

Po wielkich trudach nareszcie się udało. Mamy miejsce na dom przy minimalnych nakładach finansowych.

Czekając na pozwolenie nie mogłem usiedzieć w domu na tyłku. Zabrałem się za inne prace związane z przygotowaniem budowy. Na złomie znalazłem starą taczkę, która wymagała kapitalnego remontu. Jedyne co kupiłem do niej to koło. Farbę i arkusz blachy znalazłem u ojca w garażu. Spawarka, elektroda + trochę chęci = (patrz foto)

Przy okazji wykonałem trochę narzędzi własnej roboty podpatrzonych w internecie. Parę groszy znowu zostało w kieszeni. Poniżej klucz do wiązania zbrojenia oraz przyrząd do gięcia prętów.

Wiosna zawitała do nas. Wraz z wiosną coraz więcej chęci ale pozwolenie dostaniemy dopiero we wrześniu. Do tego czasu czymś musiałem się zająć. Od szwagra dostałem dwie przyczepy różnego rodzaju palet drewnianych, które trzeba było rozbić, posortować i pozbijać w szalunki.

Z nudów zrobiłem sobie jeszcze stolik. Jeszcze nie wiem po co, ale na pewno kiedyś  do czegoś się przyda.

Każdy, kto kiedyś budował dom wie jak trudne jest oczekiwanie na pozwolenie. Mam nadzieję, że dostanę je już niedługo...

Dawno mnie tu nie było a to dlatego że ciężko pracowałem na swojej budowie. Dzięki za wsparcie. Powoli będe się starał wklejać zdjęcia z budowy.

 Mamy małe mieszkanko na poddaszu u moich rodziców, ciasne ale własna jak powiadają, które w dużym stopniu zbudowały moje ręce. W pażdzierniku 2010 roku grzebiąc gdzieś w internecie natrafiłem na blog "Cedryk bez tajemnic". Tak mnie zafascynowała ich historia o budowie wymarzonego domku własnymi siłami że nie mogłem po nocach spać. W ten sposób narodził się pomysł Budujemy dom! Ale jak skoro nasze dochody miesięczne to jedynie 3500 zł