Dzień był pochmurny. Ale drobny deszcz to nie kłopot, nawet bywa fotogeniczny :)



Andrzej - szwagier ofkors - robi od dziś za Pana Majstra. Ściany rosną więc w oczach.



Dziewczyny pięknie i z przejęciem położyły trzecią warstwę maziajki.



Do ekipy dołączył także Teściu.



I Janusz - siostrzeniec szanownej Małżonki mej. To ten co stoi. Szwagra Tadka  już poznaliśmy w poprzednim, odcinku.



Nawet Młody pomagał dziadkowi przy dobijaniu podłogi. Nikt nie obiecywał, że droga do posiadania własnego pokoju będzie lekka.



Teraz trochę  techniki. Na poszycie kupiłem płyty MFP - są lepsze od OSB bo: lepiej znoszą wilgoć, mają włókna w kilku płaszczyznach więc są odporne na zginanie wzdłuż i wszerz, są tańsze. Płyty przykręcamy wkrętami, na kleju aby podłoga nie skrzypiała. Drugi strop będzie już na taśmach wygłuszających bo działają tak samo a są tańsze.



Płyty muszą być od siebie oddalone na około 3mm - aby mogły spokojnie zmieniać rozmiar w razie nabierania wilgoci z domu i aby nie tarły o siebie, bo będzie skrzypieć.



Piła ręczna to jedno z niezbędnych narzędzi. Podobnie jak kątownik.





Gwoździe do gwoździarki są: gładkie (niezbyt dobre wyjście ale tanie), karbowane do połowy i karbowane po całości (najlepiej trzymają). Kupiłem dużo gładkich bo zdjęcie poglądowe na allegro przedstawiało karbowane a ja głupi nie zapytałem. No ale nic to, dokupiłem karbowane, a gładkie pójdą na garaż. Ważne także aby wiedzieć, czy gwoździarka akceptuje takie z pełną główką czy z główką w kształcie "D".





Jak się robi jedną gwoździarką, ważne żeby mieć zapas prądu - czyli kilka baterii. No i gaz (jeśli gwoździe kupiono bez niego.

Narożnik, czyli korner zbijamy tak, aby z zewnątrz można było łatwo przybić płytę poszycia, a wewnątrz płytę gipsową.





Niestety jak mamy deszcz co parę dni, drewno przestaje wyglądać jak z reklamy tartaku.

W trakcie deszczu warto także zadbać o odpowiedni dach nad głową dla pilarza i w celu ochrony piły. Nasz, profesjonalny, wykonałem z Tatą w kilka minut ;) Siostra dowiozła parasol i zrobił się przytulny kącik kawowy.











Jak tylko zbiliśmy pierwszą ścianę, z racji ogromnej ilości osób na budowie (a to i tak ułamek rodziny) przystąpiliśmy do podnoszenia konstrukcji. Generalnie bułka z masłem - pod warunkiem posiadania odpowiednio dużej rodziny :) Zdjęcia pstrykał młody - dobrze, że był - bo byłyby nici z pamiątki.









Potem dobiliśmy belki podtrzymujące tymczasowo konstrukcję i przybiliśmy ścianę wzdłuż wyznaczonej na podłodze linii prostej licowanej  oczywiście z linią ściany. Warto wspomnieć, że do lica ściany dobiliśmy deseczki, aby przypadkiem nie wypchać ściany za  podłogę. Tylu krzepkich góroli, to i ryzyko jest.







W trakcie całej operacji, Inwestorka z moją Siostrą dzielnie trzymały ścianę.



Nadproże - u mnie skrzynka składa się z dolnej i górnej belki, pomiędzy którymi jest z jednej strony zbita z dwóch belek listwa, potem trochę miejsca na izolację, po włożeniu której dobijemy pojedynczą listwę.



Po ustawieniu kolejnej ściany i narożnika, wypionowaliśmy obydwie ściany i usztywnili belkami ukośnymi, aby nie zgubić pionowania.



Buduję pierwszy dom w życiu, i od razu w szkielecie - czyli systemi kompletnie wyśmiewanym w Polsce. Dlatego dmucham na zimne i najpierw dom postawiłem w komputerze. Pozwoliło mi to na zapoznanie się z niespodziankami i dodatkowo umożliwiło dokładne rozrysowanie każdej ściany i umieszczenie na wydruku każdego wymiaru i rysunku każdej ściany.



Na koniec dnia stanęły dwie ściany, a trzecią wystarczy podnieść z rana.



Jeśli czytasz tego bloga, i zastanawiasz się nad szkieletem to moje rady jak do tej pory:

• zapytaj siebie co bardziej lubisz - mi chęci na mury nigdy nie przyszły, a po wymurowaniu ścian z bloczka definitywnie nie wyobrażam sobie, że miałbym murować jeszcze resztę, robota jest brudna, mokra, ciężka, przy drewnie trzeba myśleć (piszę o laikach jak ja, szwagrowie działają automatycznie) ale jest lżej i czyściutko (jeśli nie leje)
• jeśli budujesz gospodarczo to cenowo jeśli chodzi o materiały, wyjdzie podobnie (liczyłem w excelu) natomiast czasowo - nie ma porównania, szkielet to inna klasa
• jeśli budujesz z firmą, prawdopodobnie będzie drożej - bo konkurencja w firmach szkieletowych mniejsza
• fundamenty to podstawa - muszą być idealne, a to znaczy, że zapewnienia murarza, że dwa cm to nie tragedia od razu olej i albo niech leje do milimetrów, albo zmień murarza
• fundament z bloczków jest bardziej opłacalny do szkieletu, bo dom lżejszy

Dziś weszliśmy na wyższy etap. Pierwszy strop to poważna sprawa. Od rana zmiana ciężarówki murarza na narzędziownię cieśli. Potem rozkładanie narzędzi na placu i można było zacząć. Pilarz dostał lekko zmodyfikowaną wersję stołu.



Do pomocy przybył także zięć szwagierki, Andrzej. I dobrze, bo czterech to całkiem optymalny skład. Dwóch składa konstrukcję, dwóch tnie i mierzy.



Majstrem był dziś kolejny ze szwagrów, jutro zastąpi go następny (jak już wiecie mam ich siedmiu). Generalnie praca była podobnie trudna jak przy fundamentach, ale nie taka wyczerpująca fizycznie. I ten zapach drewna...







Do obiadu mieliśmy ustawioną belkę i przykręcone podwaliny. Muszą być impregnowane, a pod nimi jeszcze kładzie się folię, żeby wilgoć, która jakimś cudem wejdzie w ścianę fundamentową, nie weszła w ścianę drewnianą. Generalnie, w tym przypadku, trudno będzie o wilgoć, bo wody podskórne mamy na 10 metrach pod warstwą nieprzepuszczalnej gliny. Dookoła fundamentów będzie pełne odwodnienie z wypustem w skarpie za domem. Ale i tak dmuchamy na zimne, więc pod podwaliną położyłem grubą folię, jak na ławach.



Na belce wzdłuż domu, opierać się będą belki pierwszego stropu. Można by zamówić takie długie aby ich nie łączyć, ale to ryzykowne, bo przy takiej długości drewno mogło by być krzywe. Dlatego łączymy dwie belki po 4,11m. na środku.





Przed budową zaoszczędziłem około 4 tysiące na tym, że po urzędach chodziłem sam, a nie projektant. Dzięki temu m.in. kupiłem gwoździarkę gazową Paslode IM350+ - spisuje się świetnie, tylko magazynek jest za mały.





Na odpowiednich fundamentach belki poziomują się same, na kiepskich trzeba by kombinować.





Poniżej widać wzmocnienia pod ścianę wschodnią, takie same są pod ścianą zachodnią. Chodzi o to aby każda ściana opierała się na poprzecznych belkach w module co 40 lub co 60cm. Takie same wzmocnienia jutro dostaną ścianki działowe na parterze.



Crawl space to kapitalna sprawa: takie podpiwniczenie jest przede wszystkim tanie, a jeśli, jak u mnie ma 1,4 metra, to dodatkowo robi się z tego całkiem niezła piwniczka na spiżarnię oraz składzik. No i jest ciepłe.





Deska łącząca belki stropowe. W ekipie szwagra nazywana "Kuba". Dobijamy ją gwoździami.



Podwaliny przykręcamy do ścian fundamentowych takimi śrubami utopionymi w betonie. Nakrętka zasadniczo wystarczyłaby jedna, ale dwie nie zaszkodzą. Śruby jutro poskracam, aby nie bruździły przy zakładaniu wełny.



Na koniec dnia mieliśmy zbitą praktycznie całą konstrukcję stropu. Pozostało tylko dobić wzmocnienia pod trzy krótkie ściany i przybić płyty.





Strasznie się cieszę, że wybrałem szkielet. Wiedziałem, że mi się spodoba, ale nie, że aż tak :D

Trochę zaległości się porobiło. Chyba zrozumiecie ;)

Środę chłopaki rozpoczęli od zakończenia ściany południowej, potem złapali się za wymierzanie wysokości szalunku wieńca. Od rana rozpoczął pracę jako pilarz mój Tata. Pierwszy - i na początku jedyny - członek mojej rodziny, który od pierwszej przymiarki do szkieletu gorąco mnie popierał. 3 lata na kontraktorce w USA za komuny zostawiły trwały ślad w Jego pamięci, który przybrał postać awersji do murowanych bunkrów made in Poland. Nawet marzył że kiedyś rozwali swój dom i zrobi taki jak w Stanach.



Tata jest mistrzem w dokładności, więc nawet przez sekundę nie zastanawiałem się, kto będzie przycinał konstrukcję na budowie. Nie było po prostu innej opcji.



Gustowny pas ciesielski ma już jakieś 30 lat. Jest skórzany i z Hameryki. Wtedy - w roku 1988 w Polsce taki pas z narzędziami Stanleya to był rarytas. Narzędzia zresztą do dziś spisują się świetnie.



W środę zalaliśmy także wylewkę w spiżarence, która będzie pod kuchnią. Wejście zrobię w podłodze. Chodzi o mniej więcej takie coś, tylko nie na samo wino ;) :





Prace odbywały się pod czujnym okiem Inwestorki i gradem pytań dwóch bajtli z sąsiedztwa. Majster Marek dzielnie odpierał ataki.





Powiesiłem też tablicę informacyjną. Kolejny, po pozwoleniu na budowę, pic na wodę. No ale być musi.



Dzień zakończyliśmy rozpoczęciem szalowania wieńca. Na koniec fotka na ścianę:



Czwartek był deszczowy, murarze mieli inną robótkę też na miejscu ale pod dachem więc udałem się do Tauronu podpisać umowę na przyłącz energetyczny. Termin do końca sierpnia 2015 ale Pani powiedziała, że raczej będą starać się zrobić to tej jesieni. Wykonawcą jest firma z mojej wioski, szefa znam, więc pewnie pójdzie szybko, pod warunkiem, że Tauron wszystkie papierki szybko załatwi. Woda ma być robiona we wrześniu - będzie ciągnięta nowa linia w tym czymś co biegnie wzdłuż mojej działki i nazywane jest drogą gminną. Po przywiezieniu  10 ton tłucznia po traktorze zostały mniej więcej 30cm koleiny - już wiecie dlaczego nazywam to wyrobem drogopodobnym. Sytuacja z drogą w ogóle jest dziwna, ale to temat na długą opowieść okraszoną przekleństwami.

Po południu wyszło słońce więc Tata dociął szalunki a ja powiązałem zbrojenie wieńca. Wierciłem co metr dwie dziury w pustakach i do tego nabijałem pręty pionowe, potem do nich wiązałem poziome pręty zbrojenia.





W piątek wystartowaliśmy ostro z wieńcem. Zaszalowanie do końca to był właściwie moment i odpaliliśmy betoniarkę. Potrzeba było około 1,5 kubika betonu - za mało na gnanie pompogruszki, a na "drodze" było i tak za miękko żeby wjechała. No to poradzilim sobie bez nowoczesności ;)







Następnie moją własną ciężarówką przywiozłem trochę desek na rampę dla taczki, bo postanowiliśmy wylać jeszcze beton w "crawl space" czyli pustej przestrzeni pod pierwszym stropem drewnianym. Normalnie nie trzeba tego robić, wystarczy rozciągnąć folię aby wilgoć trzymać pod nią, ale normalnie ta przestrzeń ma około 60cm. A jak przestrzeń ma prawie 1,5m wysokości to głupio jej nie wykorzystać na jakiś składzik.

A zakup Peugeota 206SW to była moja najlepsza decyzja samochodowa w życiu. (najgorszą zdaniem Żony i Mamy był zakup "Zastawy" przed laty). No ale dwieścieszóstkę polecił kolejny szwagier - mechanik.



W tym czasie chłopaki kończyli wieniec a Tata kończył malowanie pustaków pierwszą warstwą dysperbitu. To takie czarne mazidło aby ściana nie piła wody. Będą tego cztery warstwy właściwe, ta na zdjęciu to warstwa pierwsza - rozcieńczona wodą.



W międzyczasie przyjechała kawiarnia:



Śliwki w placku oczywiście z własnego drzewka.



Potem wylewka w podpiwniczeniu. Dopiero w komputerze zauważyłem, że ktoś się bawił aparatem. W związku z czym, będę miał nie tylko selfie z budowy.



Jak widać w wieńcu zatopiłem szpilki gwintowane fi 12. Nie giąłem ich, tylko na końcu wkładanym w beton dawałem nakrętkę i szeroką podkładkę aby dodatkowo utrudnić wyrwanie szpilki z wieńca. Do tych śrub będzie dokręcana podwalina - belka (pod nią folia) do której przybijemy pierwszy strop.



I to był koniec prac w piątek. Można było wypić pierwsze piwo ze szwagrem z okazji zakończenia najtrudniejszego, najbardziej nieprzewidywalnego  i najbardziej nielubianego etapu prac.

W sobotę koło południa zbiłem szalunki, godzinę wcześniej polewając wieniec wodą. Polewałem go właściwie co kilka godzin aż do wieczora. Dziś polewa go deszcz. Zamalowaliśmy też z Tatą i Siostrą drugą warstwę maziajki.



Wieniec wyszedł prawie idealnie, nawet szpilki ułożyłem w osi.



Całość w środku wygląda  może nie imponująco, ale nie ma już gliny.





Nie zalałem dwóch fragmentów w których jeszcze będzie kopanie: pod wodę oraz pod doprowadzenie gruntowego wymiennika ciepła. Niestety aby koparka mogła wjechać i kopać GWC musi być kilka dni słońca. Bo to 60 metrów w skarpie. A woda będzie - jaki pisałem - dopiero we wrześniu.

Od jutra będzie bardziej widowiskowo - zaczynamy szkielet.
 

Dzień był pracowity - nadwyrężyłem chyba wiązadło w kolanie (ja, fan roweru). No ale pustaki swoje ważą a rozładowanie 900 sztuk swoje robi, nawet w czwórkę. Końcowe trzy palety rozładował już kuzyn, mój Syn chrzestny. Młody piłkarz to kolana ma mocniejsze :) Ja robiłem za starszego betoniarkowego.

Stanęły już trzy ściany. Co godzinkę lekko nas polewało po kilkanaście minut, ale na plecy opalone na wściekłą czerwień to świetna ochłoda. Jutro postaramy się zamknąć ten etap. Pogoda z pewnością dopisze.

No i fotki:

Łorkujące łomeny - jak to mówią polonusi:


Trochę reklamy - powiesiłem w końcu banner:


Rzeźba jest, z masą krucho:


Podobnie się skupiam jak gram - znaczy skupienie dobra rzecz w każdym fachu:




Chłopaków szczerze polecam, robią głównie wykończeniówkę, solidnie, w dobrej cenie i bez akcji pod tytułem "będzie dobrze, szefie" ;)


Powiem tak: jeśli chodzi o mnie, wybór bloczków zamiast lanych w szalunek ławic to był strzał w dychę. Swoje ważą i unosić się nieco trzeba, ale kosztowo to najlepsze rozwiązanie. Szalunek do wynajęcia drogi, a robienie go z desek z lasu to prosta droga do krzywych ścian. Niby pod ziemią, ale i tak krzywe.


Deszczu trochę dzisiaj było, ale lekki i rzadki, prawie dla ochłody.


Zanabyłem też tablicę, jutro zawiśnie.


Ściana jest szczerbata - w przerwach będą kratki do wentylacji przestrzeni podpodłogowej. W domu z taką przestrzenią (crawl space) to konieczność. Kratki można kupić na wymiar (wersja dla kasiastych) albo zrobić samemu (wersja dla oszczędnych).


Dzisiejszy finisz:


Pamiętajcie - na budowie zawsze powinniście mieć fajki i piwo dla murarza:


Szczerbata ściana od góry:


Wariacja na temat wczorajszej miarki:


Zakupiłem też dysperbit do izolowania ścian i pędzle dla malarza (zapewne będę to ja)


Powoli kończę etap ziemny. Oczyszczalnię ścieków i GWC zostawiam sobie do kopania jak będzie więcej dni słonecznych - pewnie we wrześniu. Bo to na skarpie i koparkowy by miał raczej marne szanse na przyczepność. Jest to, moim zdaniem, etap najbardziej nieprzewidywalny - nie da się przewidzieć godzin pracy koparki i wyliczyć dokładnie piasku, żwiru i zasypki do odwodnienia. Liczenie materiałów na konstrukcję i izolację to przy tym aptekarska robota.

Mam też coraz więcej chętnych do oglądnięcia jak to będzie wyglądało za dwa-trzy tygodnie. Ciekawie być pionierem, zwłaszcza na "murowanym" Podhalu. No i ostatnie zaskoczenie - dom wyznaczony sznurkami wydawał się mały, projekt też mieści się w kategorii domów małych a po wybudowaniu tych ścianek, stwierdziliśmy z chłopakami, że to jednak kawał chałupy będzie.

Jak przewidziałem, tak było: po zalaniu ław lało trzy dni - nie musiałem więc polewać ław. Sobota i niedziela słoneczne - działka przeschła i dziś Pan z pustakami na fundamenty nie musiał się zakopywać w trawie. Trudniej miał dostawca płyt MFP - bo auto tylko z napędem na tył. Ale daliśmy radę. W związku z rozładunkiem płyt i dość późnym przyjazdem pustaków murowanie właściwe wystartowało koło południa.

Najpierw należało pozbyć się "kozy" w przekątnych naszego domowego prostokąta. I tu moja licealna miłość do geometrii okazała się pomocna. Potem to już właściwie formalność: szwagier z kolegą po prostu murowali a reszta chętnych miała fitness przy rozładowywaniu pustaków, obsłudze betoniarki i przebieżkach z taczką pełną zaprawy.

Szwagierki przy robocie:



Inwestorka i zajęcia fitness ("styl na pustaka") - uważa zresztą, że masę już ma, więc pracuje obecnie nad rzeźbą:


Mierzenie precyzyjne:


Likwidacja "kozy":


Szanowna Inwestorka przy robocie:


Ekipa rodzinna:


Siłownia zmechanizowana - prądu użycza dobry sąsiad, podobnie wody, umowa w elektrowni czeka na podpis, woda będzie robiona niedługo wraz z utwardzeniem "wyrobu drogopodobnego" którym obecnie jeździmy:


Fundamenty będą markowe - muruje Marek a drugi Marek dowozi zaprawę i podaje pustaki:


Pełne skupienie fachowca:


Autoportret czyli selfie albo, jak to mówi kolega samojebka - innych raczej nie będzie, zawsze stoję po drugiej stronie aparatu:


Nawet przy czterech ludzikach na budowie niezbędnym sprzętem jest hi-fi stereo:


Płyty MFP są tańsze od OSB a zarazem lepsze w kwestii odporności na zginanie i zawilgocenie. Pójdą na cały dom - stropy, ściany i dach. Nie chciało mi się bawić w kupowanie dwóch typów.




Prawie cały dom już stoi - tylko w częściach. Brakuje jeszcze blachy na dach i płyt KG z rzeczy grubszych. Reszta to najkosztowniejsze drobiazgi :)


Dzień zakończył się optymistycznie - chyba w nocy nie będzie lało. Jutro na pewno nie ;)


Na koniec kilka pstryków, z pewnością zawieszę je na ścianach w nowym domu.










Plan na jutro? Być może uda się dokończyć murowanie i zaszalować wieniec. I tu jest zagwozdka: ostatnia wizyta pompogruszki kosztowała mnie remontowanie narożnika dachu stodoły sąsiada. Postaramy się jutro uniknąć zaczepienia w wąskim przejeździe. Sprawa druga - nie mniej ważna - muszę w końcu powiesić banner firmy, której właścicielka od ponad roku wysłuchuje cierpliwie moich pytań i udziela pomocy.

To dzięki blogom prowadzonym przez firmę Inez - http://www.blogibudowlane.pl/ - zdecydowałem się na szkielet i poznałem wiele szczegółów technologii. Pani Agnieszka jest bardzo kontaktowa i lubi dzielić się wiedzą, gdyby nie to, że stać nas na baaaaaardzo mały i oszczędny dom (jestem wrogiem kredytów - taki typowy górol z Podhala), "Inez" by z pewnością budowała nasz 400-metrowy pałac z wieżyczkami i fosą oraz garaż na Aston Martiny i Bentleye ;) A na poważnie - nie znam w tej chwili firmy z PL lub USA, która by tak dobrze prowadziła rejestrację swoich robót i dzieliła się wiedzą w sieci. Za darmo! A przeczytałem przez ostatnie półtora roku tysiące stron polskich i amerykańskich o tej tematyce. Jeśli szukacie firmy do budowy szkieleciaka, polecam!