Tempo było takie, że co chwila murarze mówili, że cementu brak, że papiaków, że już trzeba papę, że trzeba wybrać klinkier...uff tego załatwiania było mase!

Tak wyglądają kolejne zdjątka:

Ale muszę przyznać, że to był chyba najprzyjemniejszy do tej pory etap budowy. Jak szybko zmieniają się kształty, rośnie szybko.

Jak bym miał więcej wolnego czasu to mógłbym tak stać cały dzień i patrzeć jak ekipa zamienia to co było na kartce papieru w fajną konstrukcję dachu