No i ruszyli moi budowlańcy z kopyta. Minęło parę dni fundament pod dom już stoi, wodociąg poprowadzony więc mam czym drzewka podlewać. Dzisiaj zalewają fundament pod garaż i ogrodzenie. Działka przestaje wyglądać jak po przejściu tornada i kreta giganta. Futura obiecała, że postawi mi domek pod koniec lipca. Do tej pory trzymali się terminów więc nie mogę się doczekać.  

Nadejszła wiekopomna chwila i niniejejszym jestem posiadaczką prawomocnego pozwolenia na budowę. Lawina ruszyła ku mojej szczęśliwości. Budowa zgłoszona, kierownik powołany, jutro budynek tyczy geodeta, w poniedziałek zaczynają fundament. Słońce niemiłosiernie przypieka mi moje tujki. Jak prawdziwy inwestor, się znaczy pełną gębą kontynuuję zakupy. Nabyłam drzwi wewnętrzne, zewnętrzne, klamki, ościeżnice, okna dachowe, lampy wewnętrzne i zewnętrzne, karnisze, a nawet zasłonki i firanki. A co.

Mój wykonawca zakreślił mniej więcej terminy: 20 czerwca odbiór fundamentu, może koniec lipca montaż, we wrześniu parapetówka. Strasznie mnie się ta wizja podoba. Nie zmieniłabuym za nic technologii, murowanie, schnięcie, tynkowanie itp. itd. A tu dwa tygodnie i domek stoi wykończony z zewnątrz. Pozostaje wykończeniówka w środku. Ech to już tuż tuż.

Wrócił mój inspektor ze zwolnienia. Odebrałam opieczątkowany projekt zjazdu i w te pędy do starostwa. No cóż pani w biurze obsługi powinna stać na straży wrót piekieł bo myslałam, że mnie zagryzie, że śmiem jej zostawiać jakiś projekt. No ale niestety ona w konsekwencji miała gorzej  bom prawnik. Na jej głupie i cięte uwagi przytoczyłam parę zapisów z mojej ulubionej księgi zaklęć magicznych, czyli Kodeksu postępowania administracyjnego i paniusia zamilkła, a po chwili podała mi karteczkę i warknęła "Proszę się dowiadywać za 2-3 miesiący co w sparwie się dzieje". No to ja pani, że wprowadza dezinformację bo zgodnie z kolejną księgą dialogu i perswazji  zwaną przez niektórych ustawą Prawo budolane - to ja w tym czasie będę już lała fundamenty. Pani fuknęła ale pięczątkę wpływu przystawiła. I się zaczęło!!! Jak to zwykle bywa nic łatwo. Trochę nerwów i adrenalinki musi być. Po dwóch tygodniach przychodzi mi pisemko, że w projekcie nie ma opinii Zudu. Ja do architekta, a on, że no bo geodeta i takie tam pitu pitu. Termin mi mija 22 marca na usunięcie tych niedoróbek. Fuck! . Nie wiem jak te bardzo MĄDRE chłopaki to załatwią ale mają załatwić! Kredyt już obgadany, ekipa od fundamentów zamówiona, flaszka w lodówce, a oni się nie dogadali!

Dziękuję wszystkim za dobre słowo w komentarzach. Dziasiaj mi strasznie wasze wpisy pomogły bo zderzyłam się z ... grypą w mojej gminie. Projekt w czterech egzemplarzach leży już sobie u mnie na biureczku, opracowany, dopracowany i gotowy powędrować tam gdzie jego miejsce, znaczy się do starostwa. W dniu dzisiejszym miałam tylko wpaść odebrać z urzędu gminy zatwierdzony projekt zjazdu (moja cudna działka graniczy z drogą gminną), a tu się okazuje, że lipa bo pan inspektor zległ w domu i choruje, a nikt inny podpisać się nie może. . Kocham tę moją gminę. Wszystko na wariackich papierach, ale zawsze chętnie pomogą i doradzą i pójdą na rękę. Mieszkam tu już prawie lat 14 i nie mogę złego słowa powiedzieć. No cóż bywa. Poczekam jeszcze, bo projektu bez zjazdu złożyć nie mogę.

Czekam więc.

Wszystko ma się tak, że oto baba (czyli JA) stwierdziła pewnego pięknego ranka, że czas coś zbudować. Ponieważ małżeństwo już przerabiałam (etap zakończony i zamknięty), to padło na dom. Koncepcja rozwijała się, ja myślałam co, gdzie , jak i za ile, aż z dnia na dzień stałam się posiadaczką małego skrawka działki. I widać tak mi było pisane, bo wszystko powoli się toczy naprzód. Generalnie sprawa ma się tak, że na budowlance to ja się nie znam. Dobrze, że mam mnóstwo cudownych i pomocnych osób dookoła siebie. zawsze coś doradzą, podowiedzą, podeślą spradzonego fachowca. Ale dom! I pani tak sama? ciągle słyszę. Ano sama! Poszperałam w necie bo net to mój dobry przyjaciel i znalazłam firmę. Postawią mi dom. Ot przyjadą i poskładają jak z kart do gry. To się nazywa bardzo mądrze prefabrykacja. Grunt, że ja się nie muszę niczym martwić.