W tą sobotę pogoda była wręcz oszkliwa, nie padało za to wiało jakby się ktoś powiesił. Do wyboru prac mieliśmy: kończenie kalenicy lub wstawianie okna w łazience (reszta okien w przyszłym roku). Zdecydowałem będziemy zakładać okno bo nie zmarzniemy aż tak :).  Wielkością okna byłem już przerażony jak układaliśmy dachówkę, wtedy to Żonka położyła się na łatach, a że ma 161 cm wzrostu to wtedy uświadomiłem sobie jakie jest duże.

Ja przygotowywałem dziurę w dachu a Żonka skręcała okno

Jak wstawiliśmy ramę z okna i zeszłem z drabiny zobaczyłem jak będziemy mieć dużo światła w łazience:)

Później zabraliśmy się za docinanie i przykręcanie dachówek

A to widok końcowy:)  ze środka ( z dzisiejszego dnia, bo w sobote było już ciemno).

I z zewnątrz

Więcej okien będzie w przyszłym roku.

Ufffffff. przykrywanie naszego dachu skłakało się z kilku części, po tygodniu pracowitego urlopu nadeszła szara rzeczywistość i niestety skończyła się piękna pogoda :(

Po powrocie  z pracy (godzina 17) zostawało nie wiele czasu na prace na wysokościach.Nie mamy również zbyt wielu zdjęć z tego okresu.

Ale dalismy radę, w końcu jak nie my to kto ? :)

Korzystając z każdej chwili w której przyświecało sloneczko pracowaliśmy nawet w niedzielę.

Tu już prawie przy końcu, i przymiarka do wstawienia okna z łazienki, moje pierwsze przerażenie jego wielkością jak zostawialiśmy nie przykryty kawałek dachu.

Basia: Mąż nie był świadom wielkości okienka, dopiero gdy położyłam się na łatach i wskazałam głową jego wielkość (okno ma 160 cm - jak ja :) ) padły z jego ust niecenzuralne słowa :)

W końcu prace na wysokościach zostały zakończone. Dach całkowicie przykryty, gąsiory założone, kominy oklejone.

26.03.2017

Pierwsze testy atmosferyczne przeszedł celująco. Żadne śniegi, wiatry, czy grad mu nie straszne:) Oby tak dalej:) 

Jedyne prace z nim związane które nam pozostały to wprawienie dodatkowych okien dachowych no i ocieplenie :) ale to później.

Cały tydzień, wypełniony mieliśmy po brzegi pracą. Co dzień o 7 rano Mateusz zrywał się z ciepłych, domowych pieleszy i wstawiał się na budowie. Mi troszkę odpuścił, docierałam do niego około 10, po oporządzeniu naszej pociechy i przekazaniu jej Babci. 

Pogoda wręcz wymarzona, dopisała nam w 100 %, ostatnie dni września były upalne. Gorzej było z siłą roboczą, jeden zatrzymywany w pracy, drugi powalony chorobą. Nie mniej dziekujemy wszystkim pomocnym i chętnym.Mocowanie deski czołowej, rynny i wróblówek.Pierwsze folie, kontrłatki i łaty.

Druga strona i widok na zachód, dom rodziców i nasze obecne lokum.

Widok na wschód.

Południe i nasz komin kuchenny.

Przerwa na posiłek i dożywianie robotników.

A na zakończenie pierwszy gril na naszym tarasie i w salonie :)

Witam ponownie wszystkich zainteresowanych. W ramach urlopu zaplanowaliśmy sobie tydzień relaksu, a że leżenie po dwóch dniach wychodzi nam bokiem, padło na podniebny fitnes. 

A tak na serio przyszedł czas na krycie dachu, wiedzieliśmy, że nie damy rady skończyć ( tzn. Mateusz wiedział, ja byłam pełna optymizmu i dobrej energii), ale będziemy mieć to najgorsze za sobą. A resztę można przecież zrobić po pracy:) - (tzn. między godz. 17.00 - a pełnym mrokiem, który jak się później okazało przychodził stanowczo zbyt szybko).

A tak wszystko się zaczęło:

Nasz syn bardzo był pomocny w czasie przygotowań, pilnie się przyglądał i wskazywał Tacie niedociągnięcia. :)

Z braku możliwości malowania krokwi na ziemi moja kochana Żonka malowała "metodą alpinistyczną". Cross fit przy tym to spacer.

We Dwoje damy sobie ze wszystkim rady :)

Co dzień prace trwały do późna.

Pierwszy moment i już było ekscytująco. Pierwszy, deszczowy dzień, a jak się później okazało jedyny, i oni - konkretni fachowcy z Istebnej (dla mnie pozytywni wariaci). Byłam przekonana, że po godzinie deszczu poddadzą się, a oni zadecydowali, że dziś zaczeli i dziś skończą. Mąż w pracy, czerwona linia na telefonie.

Niska temperatura i deszcz nie przeszkadzały, wszystko poszło według planu. Teraz my musimy się wykazać.