Po długiej nieobecności serdecznie witam wszystkich, którzy tu jeszcze zaglądają Całkiem niedawno obiecałam sobie, że gdy tylko znajdę wolną chwilę i poczuję wenę do napisania kilku słów, powstanie ostatni wpis na blogu. Cóż... okazja jest przednia. A nawet jest ich kilka  Sierpień bowiem jest dla nas miesiącem, w którym na przestrzeni lat wiele się u nas wydarzało: sześć lat temu w sierpniu braliśmy ślub, cztery lata temu - również w sierpniu - wbiliśmy pierwszą łopatę pod budowę naszego miejsca na ziemi, a dwa lata temu - 07. sierpnia - na świecie pojawił się nasz Dziedzic  No sami widzicie - wszystko ważne dzieje się w sierpniu. Dlatego w sierpniu właśnie blog oficjalnie zostanie zakończony. I stąd dzisiejszy wpis 

Kto nas czytywał ten wie, jak wiele radości dawało nam budowanie naszego wymarzonego domu. Kto nie wie - zapraszam do lektury Zaczęliśmy w sierpniu 2010 roku. Z każdym pustakiem, z każdą taczką wylanego betonu byliśmy bliżej zamieszkania w swoich czterech kątach  I w końcu ta chwila nastąpiła  Z przyjemnością pakowałam do pudełek cały nasz dobytek zgromadzony na 18 m2 gniazdka, które wynajmowaliśmy przez 4 lata. Do Lapisa wprowadziliśmy się dokładnie 17. grudnia 2011r. Nie sami. Wprowadziliśmy się z Nowym Życiem - naszym Synkiem, który wówczas był malusią Fasolką   Początki były trudne, wielu rzeczy w domu brakowało, podwórko wołało o pomstę do nieba. Przez te dwa i pół roku od tamtego czasu wciąż i wciąż dopieszczaliśmy nasz domek Od chwili przeprowadzki udało nam się postawić ogrodzenie, położyć kostkę i podbitkę, wyrównać teren i posiać trawę (choć do zielonego "dywanu" wciąż jeszcze jej trochę brakuje ), wykończyć cały parter (no dooobra, została jeszcze spiżarka - mój aktualny priorytet ), posadzić troszkę roślinek z przodu domu, zapewnić metamorfozę salonowi, który w końcu wygląda tak, jak powinien (czyt. moje panieńskie meble ustąpiły miejsca stołowi, krzesłom, narożnikowi i witrynom ). Góra jest zamknięta. Na razie. Ale w głowie powoli rodzi się plan. W bólach - póki co - bo kaska potrzebna do jego realizacji, ale przecież damy radę. Kiedyś. Bo jak nie my - to kto! No i zostaje jeszcze podwórko za domem - które powolutku się porządkuje. Aktualnie pozbywamy się blaszanych garaży. W przyszłym roku bierzemy się za ucywilizowanie tego miejsca. Potrzebujemy wiaty. I placu zabaw dla Michasia. I miejsca pod basen, które wiosną, jesienią i zimą będzie robiło za miejsce na ognisko Kolejne marzenia, które zamierzamy sobie spełnić - a co! 

Nasz blog był moim oczkiem w głowie. Przez kilka lat poświęcałam mu każdą wolną chwilę, dokładnie opisywałam co się dzieje na budowie, dzieliłam się swoją radością i dumą z budowania Blog dał mi garstkę wirtualnych Przyjaciół, z którymi mam kontakt do dziś Odkąd zamieszkaliśmy - dom pisze dalszy ciąg swojej historii, której już nie będę tutaj przedstawiać - jej miejsce jest w domowych albumach Nie żegnam się z blogowaniem z żalem, wręcz przeciwnie - w końcu dojrzałam do tego, żeby powiedzieć Wam "Do widzenia"

A teraz apel! Piszcie swoje blogi, cieszcie się ze swoich osiągnięć budowlanych - nawet  z tych najmniejszych! Zapisujcie wszystko na bieżąco - blog będzie wtedy naładowany Waszymi emocjami, pozytywną energią! Niesamowite jest widzieć, jak rośnie DOM!!!  Wiedzieć, gdzie leży jaka rurka, gdzie jest jaki kabelek, gdzie cegła, a gdzie pustak  Te zimne mury, beton, stal i drewno zamienią się w najpiękniejsze dla Was miejsce na ziemi  Miejsce, które będzie Waszą przystanią i odskocznią od całego tego zwariowanego świata! Gdyby ktoś dziś zapytał mnie, czy warto było blogować - bez dwóch zdań odpowiedziałabym, że a i owszem, warto!  Dziś blog jest dla nas wspaniałą pamiątką. Naszą historią, którą będziemy mogli kiedyś pokazać dzieciom. Zwłaszcza, że - jakiś czas temu - nasze mądre dziecko bardzo sprytnie popsuło nam dysk, na którym mieliśmy zgromadzone wszystkie zdjęcia od 2005 roku (no co - partycję sobie Dziedzic nadpisał: "Rodzinkę.pl" sobie nagrał ). Nic to - wciąż nie tracę nadziei, że jednak znajdzie się ktoś, komu za normalne pieniądze uda się choć część zdjęć odzyskać   Blog - jak się okazuje nieoceniony - pozwolił nam zachować najważniejsze zdjęcia z budowy  Dlatego właśnie mam nowy plan - od teraz każdą wolną chwilę będę poświęcać na zebranie treści bloga i wydrukowanie jej w wersji papierowej. Takiej "kroniki" sobie życzę. I Wam też! Trzymajcie się cieplutko! I realizujcie marzenia! Zostawiamy Was z najświeższą i ostatnią porcją zdjęć :* :* :*

Sylwia, Radek i Michaś, czyli "romanosie"




























 

Witajcie! 

Od trzech dni znów jestem w swoim żywiole! Co to oznacza? Ano: że się u nas dzieje!!!  Adrenalina na najwyższym poziomie - dokładnie tak, jak podczas całej przygody z budowaniem  Teraz przyszedł czas na... KOSTKĘ BRUKOWĄ!!! Nasze podwórko zyska w końcu na wyglądzie, wiatrołap zostanie wyzwolony od piachu wnoszącego się pod butami, a ja... (oprócz tego, że będę mogła paradować w niebotycznych szpilkach) cóż... będę chyba w końcu mogła na stałe "zameldować się" na "Zielonym".

Projekt (wg naszego pomysłu) zakładał, że będzie tak:

Zdecydowaliśmy się na kostkę firmy Semmelrock, model "Bruk klasyczny", w kolorze grafitowym i żółtym. 

Hmmm... obiecywałam (i sobie, i innym), że wpisy z realizacji będę robiła dzień po dniu, na bieżąco, ale.... doba bywa ostatnimi czasy dla mnie ciut przykrótka, dlatego... teraz będzie relacja z dwóch dni prac. Ostrzegam - będzie duuuużo wszystkiego, więc... proszę uzbroić się w pokłady cierpliwości i czasu na zapoznanie się z moimi wypocinami. 

Dzień pierwszy:

Rozpoczął się ok. godz. 07:00, kiedy to ja i Michaś jeszcze sobie drzemaliśmy. Zbudziły nas głosy dochodzące zza okna. W niedługim czasie do "głosów" dołączyły inne dźwięki, wśród których przeważający był ten zwiastujący fakt, że swą pracę rozpoczęła koparka, którą nasz Dziedzic był po prostu zafascynowany

Teren został szybcutko przygotowany pod dalsze działania. Gdy patrzę na poniższe zdjęcia, nasuwa mi się na myśl tylko jedno: "Na początku był chaos..." 

Najpierw koparka wybrała ziemię w miejscach ułożenia kostki:

Miejsce wybranej ziemi zaczał zajmować piach wymieszany z cementem:

Po niedługim czasie wszystko zaczęło nabierać kształtów. Zniknęły górki ziemi z prawej strony Lapisa - zostały rozrzucone na działce, celem niwelacji nierówności terenu. Teraz ta strona działki wydaje się olbrzymia! 

Wbite w piach paliki wyznaczyły przebieg przyszłego tarasu, alejek, podjazdu i opaski (czy jak to tam się zwie) wokół budynku:

W końcu na działce stanęły palety z towarem:

Koniec dnia pierwszego "objawił" palisady na najwyższym stopniu tarasowym i schodowym! Lapis w końcu będzie miał tarasy jak spod igły - schody ułożone "na chwilę" z Ytong'a (potrzeba matką wynalazków) poszły w niepamięć! 

Opaski wokół domu - już prawie przygotowane pod kładzenie kosteczki:

Dzień drugi:

Przyniósł pewne zmiany, które wyszły "w trakcie" Projekt-projektem, ale - wiadomo - papier wszystko przyjmie. Podczas realizacji powstają nowe pomysły. I tak oto: ścieżka łącząca alejkę z podjazdem - okazała się zaplanowana w kiepskim miejscu - została "przeniesiona" tak, żeby wysiadać przy niej, wychodząc z samochodu. Druga sprawa: po rozrzuceniu ziemi okazało się, że... trzeci, ostatni stopień schodów na tarasie jest zbędny. Będzie podeścik, ale taki "w trawie", bardzo niziutki, dla ozdoby  Dodatkowo z tego poziomu kostka będzie płynnie przechodziła w opaskę przy domu. Hmmm... ciężko to tak wszystko opisać słowami. Najlepiej będzie, gdy będę mogła pokazać już zdjęcia 

Pierwsze kosteczki położone na alejce, która wkrótce będzie prowadziła nas i naszych Gości od furtki do drzw wejściowych:

A tu już zdjęcia robione po fajrancie - tak wyglądało nasze podwórko wczoraj. Taras za domem bardzo mile zaskoczył nas swoją wielkością!  Wydaje się być olbrzymi, a patrząc na niego z domu - stanowi jakby przedłużenie salonu. Nie mogę się doczekać, kiedy wypijemy na nim pierwszą, poranną kawusię  Mąż obiecał uroczyście, że pierwsze  śniadanie na tarasie zaserwuje osobiście! Mniam!

Jak widzicie - schody mają już dwa stopnie zamiast trzech. Zaoszczędzimy na palisadzie  Tutaj zdjęcie tarasu z innej perspektywy. Proszę zauważyć, że w pewnym momencie palisada "przechodzi" w... krawężnik postawiony w pionie...

Pod krawężnikiem będzie rabata, a na niej albo hortensje, albo azalie, zza których palisad i tak nie byłoby widać. A skoro tak - postanowiliśmy uciec się do takiego sposobu i... trochę zaoszczędzić. Nad krawężnikiem - między ścianą a słupem, marzy mi się pergola z donicą i ławką...  Taras zyskałby w ten sposób troszkę intymności

Schody zewnętrzne prezentują się okazale! Już nie będzie trzeba schodzić z najwyższego stopnia, żeby otworzyć drzwi! 

Tutaj - zakostkowana opaska wokół domu:

I... wijąca się alejka od furtki do drzwi wejściowych:

Ufff! Wpis uważam za skończony! Doniosłam uprzejmie o dwóch minionych dniach. Wieczorem postaram się zdać relację z dziś, chociaż... naprawdę nie wiem, czy mi się to na 100% uda

Trzymajcie się, Kochani! I trzymajcie kciuki za dalsze powodzenie prac brukarskich przy naszym Lapisku!!! 

Stało się! Od wczoraj nasz Dziedzic urzęduje w swoim pokoiku! Znaczy się: eksmisja z sypialni nastąpiła!  Pierwsza noc już na nami: brzebiegła bez zakłóceń: Michasio spał nieprzerwanie od 21:00 do 07:00 (odpukać w niemalowane)!  Dzielny mały mężczyzna!!! 

A z pokoikiem było tak: najpierw - traktowany po macoszemu - pełnił rolę naszej graciarni. W maju ubiegłego roku graty "wyprowadziły się" na poddasze, pokoik nabrał barw i... robił za suszarnię, pokój komputerowy i pokój "rzeczy, które nie mają swojego miejsca" (znaczy się - taka mini-graciarenka). Wczoraj... przeszedł kolejną metamorfozę. Dziadkowie zabrali Michasia na cały dzień do siebie, a my uwijaliśmy się, jak pszczółki, żeby zdążyć ze wszystkim do wieczora. Hmmm... chyba trochę zapomniałam, jak się bloguje, bo... nie zrobiłam zdjęcia przed wyniesieniem z pokoiku niepotrzebnych rzeczy. Pierwsze zdjęcia będą więc dokumentowały jego stan już w trakcie naszych działań - było tak:

Zamontowaliśmy rolety i żyrandol-kokon (tymczasowy, czekam, aż mnie coś na kolana powali i nie chcę teraz kupować nic na siłę), powiesiliśmy firany (jeszcze coś na zasłonki muszę upatrzeć), wstawiliśmy łóżeczko, urządziliśmy kącik zabaw, ponaklejaliśmy naklejki, powiesiliśmy cudeńka nad łóżeczkiem (teraz metryczka od Romeczki zajęła w końcu godne miejsce!!!), rozłożyliśmy dywan i... ufff... wreszcie chwila wytchnienia! Pokoik jest teraz kolorowy, radosny i wesoły - tak samo, jak jego właściciel! Spójrzcie sami:

Najmniej zadziało się na tej ścianie - kucyki nie wymagają póki co towarzystwa W przyszłości mam zamiar postawić tu stolik i krzesełko - najlepiej MAMUT z IKEA - oczyma wyobraźni już widzę, jak Michasio będzie przy nim siedział i zawzięcie rysował coś kredkami

Echhh - fajnie jest urządzać pokoik dla takiego maluszka, który sam jeszcze nie upiera się przy Spidermanach, Zig-Zag McCqueen'ach i innych typowo facetowych rzeczach... Jeszcze można pozwolić dojść do głosu jakimś słodkim zwierzaczkom Ciekawe, co będzie potem???

Wczoraj Michaś - po powrocie od Dziadków (którzy oczywiście zapewnili mu całą moc atrakcji) - nie miał siły na buszowanie po swoich nowych włościach. Wyraził tylko swoje zdumienie przeciągłym: "Yyyyyyyy" na wdechu, zjadł kaszkę, wykąpał się i... poszedł spać

 Za to dziś... dziś od rana śmiga po całym pokoiku i cieszy się, jakby doskonale zdawał sobie sprawę, że to wszystko właśnie dla niego!

Teraz mam nadzieję wziąć się za spiżarkę, w której aktualnie dziada i baby już tylko brakuje. Chciałabym któregoś dnia znów wydelegować Michasia do Dziadków, złapać za wałek i pomalować ściany w spiżarni. Wtedy można by było wyposażyć ją w jakieś półki i ten cały majdan, który aktualnie zalega na podłodze, w końcu posegregować, poukładać, uporządkować. A na koniec - wykafelkować podłogę, ale to dopiero po tym, jak kafelki SIĘ położą w garażu. Tzn. Mąż musi przyłożyć do tego swoją rękę

Tymczasem byłoby na tyle, Kochani  Do poczytania wkrótce - mam nadzieję, że tematyka kolejnego wpisu będzie spiżarniowa!!! 

...zaległości  I to nie byle jakie, bo... nie zaglądałam tu dłuuuugo! Długo za długo! Cóż... w grudniu przeszkodziła mi choroba - okropne zapalenie oskrzeli, które trwało i trwało. Święta minęły pod znakiem gorączki, wstrętnego kaszlu i... zaniku głosu. Moje biedne dziecko samo musiało sobie mruczeć kołysanki do snu, bo ja nie mogłam wydusić z siebie kompletnie nic! Potem dopadła mnie zimowa stagnacja. A zima - jak sami wiecie - trwała i trwała Teraz natomiast całe dnie spędzamy na podwórku, więc... czasu na pisanie brak 

No ale stało się: Michaś drzemie, a ja - o dziwo - mam chwilę wolnego! Usiadłam zatem - na kolanach laptop, przy nim dysk (znaczy się wszystkie zdjęcia pod ręką), na wyciągnięcie ręki filiżanka z zieloną herbatą - można pisać!

Zacznę od tego, że... złamałam się i powiesiłam w kuchni otwarte półki.  Cóż... ściana jakaś taka goła była, czegoś jej brakowało... Zastanawiałam się nad jakimiś obrazami, ale ... mam kilka takich rzeczy, których jednak postanowiłam nie chować do szafek, więc... stanęło na półkach. Kupiliśmy trzy: dwie krótkie i jedną długą. Radek powiercił, powiesił, ja poustawiałam co trzeba i ściana zyskała nowy wygląd. 

Tuz przed świętami kupiliśmy listwy przypodłogowe, które Radek szybciutko zamontował - niby detal, a w trymiga jakoś tak uporządkował wnętrza

Przestrzeń pod oknem wypełniła listwa pcv w kolorze gresu. Tak było:

A tak jest:

Nasze okna zyskały na wyglądzie - za pomocą firan, oczywiście. Karnisze w końcu odleżały swoje i zaczęły zajmować przeznaczone im miejsce. Firanki uszyte wg mojego pomysłu przez niezastąpioną Ciocię Lucynkę

Okno tarasowe wygląda teraz tak:

Tutaj - okno w jadalni:

I dwa okna w sypialni:

Najpóźniej zajął swoje miejsce karnisz w pokoju Michasia. Firany dopiero będą się do niego szyły. W tym tygodnu zamierzamy zamówić do niego rolety. Wkrótce bowiem Michaś zostanie lokatorem swojego pokoju - planujemy "wyeksmitować" go z sypialni

Aha! Zamontowaliśmy w końcu moskitiery w okna! Koniec z robalami maści wszelakiej! Kilka ukąszeń u Michasia było najlepszą motywacją. Nic nie będzie gryzło naszego Synka!!! 

Do szafy i siedziska w wiatrołapie dołączyła szafka na buty

Ufff... udało się! Wpis zrobiony! Póki co - nic więcej chyba się nie wydarzyło. Same drobiazgi Ale... szykuje się coś większego! Przyjdzie czas na uporzadkowanie podwórka! O tym wkrótce - mam nadzieję!

Buziaki!!! :* :* :* 

Niestety nie mogę odpowiedzieć na wysłaną do mnie wiadomość, ponieważ... nie chce mi się wyświetlić historia rozmów  Próbuję od przedwczoraj i nic - ciągle się "mieli" i nic poza tym. Proszę zatem o przesłanie treści wiadomości bezpośrenio pod adres mailowy: sylwiamat22@o2.pl 

Weszłam sobie ostatnio na MB - a dawno tego już nie robiłam i... stwierdziłam, że najwyższy czas coś "skrobnąć"  Mam nadzieję, że w tym tygodniu mi się uda - jak tylko Michaś pójdzie wieczorem spać, a ja w tym czasie nie będę miała nic pilniejszego do roboty - robię wpis! Postanowione, zatem... DO POCZYTANIA!!!