Kochani! Ale mam dla Was wiadomość! Wiem TO już od rana (Sąsiadka wysłała mi zdjęcie koparki przy pracy!), ale dopiero teraz mam chwilkę, żeby wystukać słów kilka! Wiecie, co się dzieje? Robią nam nitkę wodociągową!!! Będzie woda!!!! I to nie byle gdzie, tylko na naszej działce, a potem w naszym domku!!! W końcu, w końcu! Na urzędników widać nie ma nic lepszego, jak zawracanie gitary i naprzykrzanie się!!!  Dodam tylko, że oficjalnej odpowiedzi na wszystkie pisma złożone w sprawie wody w gminie - nie otrzymaliśmy! Może nie mają na papier albo na tusz, albo na znaczek pocztowy??? Cholera wie! Grunt, że coś się w końcu w tej materii dziać zaczęło! I nawet to, że będziemy znów "ubożsi" o jakieś 800 PLN jakoś mi nie przeszkadza!!! Przyłącze wynagrodzi wszystko!!! Ot - ile radości może dać człowiekowi namiastka cywilizacji!!!

Tak jak obiecałam zamieszczam zdjęcia ścian z tynkiem cementowo-wapiennym. Zdecydowaliśmy się na takie tynki, ze względu na:

No dobrze - to teraz czas na zdjęcia Tak wygląda etap początkowy - sama obrzutka:

Tutaj mamy ścianę po tzw. narzucie:

A tu już po gładzeniu piaskiem kwarcowym:

Zdjęcia tak naprawdę nie dają zupełnego poglądu na strukturę - nie ma to jednak jak zobaczyć "szkiełkiem i okiem", pomacać. Mam nadzieję, że mimo wszystko chociaż trochę pomogłam Ściany nie są zupełnie gładkie, znać na nich fakturę piasku, ale nie jest on zbyt mocno wyczuwalny ani pod ręką, ani wizualnie. Zresztą - tak jak już pisałam - nam takie ściany się podobały i od samego początku nie chcieliśmy, żeby były maksymalnie gładkie. A niech mają ten swój charakterek!

Do samochodu udało nam się wsiąść zanim zaczęło padać, ale już chwilę potem zza szyb auta widzieliśmy jedynie to:

Wielkie krople deszczu szybko zamieniły się w grad - okropne uczucie, jak to tałatajstwo tak stuka i puka w dach, na szczęście gradowe kulki miały przyzwoitą wielkość i szkód nie wyrządziły. Gdy dojechaliśmy na działkę, praktycznie było już po burzy - na ziemię spragnioną wody spadały ostatnie, spóźnione kroplelki

Weszliśmy do domu, a tam? Na parterze świeci światło! Tynkarze zapomnieli wyłączyć!!! Dobrze, że jednak przyjechaliśmy, bo inaczej 100-watowa żarówka świeciłaby całą noc! Ponieważ to już druga taka sytuacja, dziś uczulimy tynkarzy na to, żeby sprawdzali, czy na pewno zgasili światło. No bo co? W końcu to my potem będziemy płacić rachunki!

W niedzielę Tata z Radkiem uszczelniali papę lepikiem na ciepło. Nie mam niestety zdjęć z tej czynności, bo oczywiście aparat zostawiłam wtedy w domu (kilka fotek pstryknęła swoim aparatem Sąsiadka, ale jeszcze sobie ich od niej nie zgrałam). W każdym razie w rolach głównych wystąpiły następujące atrybuty: sklecone na prędce, prymitywne palenisko, stare, cynowane wiadro i lepik z dużym dodatkiem smoły. W roli "gotowacza" - Tata, w roli "zalepiacza-akrobaty dachowego" - Radek

Tym sposobem udało nam się skutecznie załatać miejsce, w kórym ciekło najbardziej (w małym pokoju, mieszczącym się nad tarasem) - woda zostawiła po sobie ślad, ale nowych nacieków już nie ma:

Teraz trzeba jeszcze pomyślieć nad tym, jak uszczelnić dziurki przy kominie - po wczorajszym deszczu zacieki na nim były dość znaczne. Co tu zrobić, żeby do momentu prac dekarskich jakoś go zabezpieczyć? Jak zawinąć papę, żeby woda nie wlewała się do środka? Będzie trzeba opracować napoleoński plan

W naszym małym, blaszanym garażu "leżakuje" sobie siatka na tył ogrodzenia:

... a towarzystwa dotrzymuje jej kompletna, niepomalowana, ale już zabezpieczona przed wilgocią i robalkami drewnolubnymi - studnia

Z działki przepędziły nas wciąż kłębiące się chmury:

Spójrzcie tylko, jaki brzozowy las porasta sąsiednią działkę! U nas byłoby podobnie, gdyby w porę nie zostały usunięte z niej korzenie! Drzewa są coraz wyższe, sądzę, że jak do przyszłego roku właściciele nic z tym nie zrobią, to brzozy przesłonią nam cały widok z balkonu

I już na sam koniec - krótka dygresja: wszyscy budujący borykają się z wieloma - większymi lub mniejszymi - problemami. Wiele jest w stanie nas zaskoczyć, zmartwić, zmusić do zmian planów, do szukania nowych rozwiązań, nauczyć cierpliwości - wszystko po to, żeby można było kiedyś zasiąść w fotelu we własnym domu i wspominać, jak to było, kiedy powstawał! Pilnujemy fachowców, patrzymy im na ręce - zapewne ich to irytuje, ale cóż - to my kiedyś będziemy tu mieszkać i lepiej, jeśli na wszystko będziemy mieli oko tak, żeby w porę wychwycić błędy i je poprawić. Najpierw człowiek sprawdza, czy murarz stawia proste ściany. Potem pilnuje kolejnych ekip - tak jak my teraz naszych tynkarzy. Komu ma zależeć, jak nie nam! Ostatnio jednak całkiem niedaleko nas miała miejsce bardzo przykra sytuacja: na pewnej działce zaczął budować się dom: najpierw koparka zrobiła, co powinna, potem zostały zalane fundamenty w ziemi, postawione z bloczka nad ziemią, chwilę potem rozprowadzono rury kanalizacyjne, przysypano to wszystko piachem, ubito zagęszczarką, wylano chudziak. Normalne, pierwsze budowlane kroki. Jakież było nasze zdziwienie, kiedy pewnego dnia zobaczyliśmy, że wszystko to zostało koparką zwalone na jedną kupę, zrównane z ziemią! To jest dopiero problem budowlany!!! Bardzo, ale to bardzo przykra sytuacja, której wolę sobie nawet nie wyobrażać! Szkoda pracy, materiału, czasu, pieniędzy i inwestora, który musiał przez to przejść. Nie byliśmy tam i nie pytaliśmy co się stało...  no bo jak to zrobić... Widać, że nowe bloczki już stoją na paletach - także inwestor zamierza pewnie działać dalej. Najprawdopodobniej było tak, że fundamenty nie zostały zazbrojone... Przy takim problemie - nasze tynkowe bledną...

Słuchajcie - dziś mam taki dzień, że tylko przyłożyć głowę do poduszki i spać! Oczy same mi się zamykają, powieki ciężkie, jakby były z ołowiu... Kawa kusząco "łypie" na mnie brązowym okiem ze słoiczka w mikro-kuchni - ale napić się jej nie mogę - lekarz zabronił, a Mąż pilnuje, żebym się go słuchała, więc... pozostaje mi ziewanie celem dotlenienia mojego doświadczonego ostatnio organizmu. No to postanowiłam sobie - w ramach rozrywki - trochę posprzątać. Na blogu oczywiście! Jak widzicie - "wymiotłam" stare zdjęcia z nagłówka (takieś-jakieś szarawe i smutne, z ostatnich podrygów zimy), zmieniłam na takie w barwach lata - słoneczne i ciepłe, z niebieskim niebem w tle! O P T Y M I S T Y C Z N E po prostu!

No dobra to teraz czas na temat tynków. No ja nie wiem, jak Wy, ale ten etap był ( a raczej wciąż jest) dla nas niezwykle stresujący. Zależało nam (i nadal zależy - bo przecież tynki jeszcze nie skończone) na tym, żeby były one dość równe i gładkie. Nie chcemy bowiem po tynkowaniu naciągać ścian gipsem. Może jesteśmy inni, ale lubimy jak ściana ma delikatną strukturkę. Naszymi atrybutami stały się: łata oraz duuuużyyy kątomierz (tutaj serdeczne buziaki i uściski dla mojego Brata, za pożyczenie odpowiedniego narzędzia :* ) - przyrządy bezwzględne dla skiepszczonych tynków! Wszystkim radzę - wyposażcie się w takie narzędzia i obchodźcie ściany: mierzcie, mierzcie i jeszcze raz mierzcie - nam udało się w ten sposób znaleźć kilka nieprawidłowości i w porę porozmawiać z tynkarzami o konieczności naniesienia poprawek (chodzi tu głównie o kąty i o jedną ścianę, dzielącą dwa pokoje na dole: dziwnym trafem zwężała się ku drzwiom). No to teraz czas na kilka zdjęć - na pierwszy rzut - nasza biała sypialnia "na pięterku"

Cholercia! Coś kiepawe to zdjęcie! Czyżby aparat przyzwyczaił się do szarości i tak "niewyraźnie" reagował na biel?

Tutaj zdjęcie z cyklu "mam kątownik i nie zawaham się go użyć" - Małżonek w akcji "Pomiar"

I ściana przed dotarciem piaskiem kwarcowym, który to "zalega" pod przykryciem (coby wiatr go nam nie rozwiał) na naszej działce

Jest jeszcze jedna rzecz, o której nie mogę nie wspomnieć! Ponieważ mój Tata nie ma teraz nic do roboty na działce, a bezczynnie siedzieć nie potrafi (przynajmniej wiem, po kim to mam), postanowił zrobić użytek z niepotrzebnych nam już stempli i "wyczarował" takie cudo do naszego ogródka:

Tutaj studnia jeszcze nie skończona - ale teraz już jest kompletna - zaraz ruszamy na działkę, więc przywiozę aktualne zdjęcie!

Aha! Jeszcze jedna ważna sprawa! Domi! Te piórkowate latające stworzenia chyba lubią Lapisy! U nas wykluły się maciupkie sikoreczki! Niestety - ornitolog ze mnie żadny - nie mam cierpliwości siedzieć i czekać na to, aż ptasia mama lub tata zechcą przylecieć do swych wygłodniałych, wrzeszczących co sił w płucach pisklaków z robalami w dziobie, więc zdjęcia rodzicieli nie mam. Ale sfotografowałam "dziurkę", w której ptaszyny mają swój mały azyl - musicie mi uwierzyć na słowo, że tutaj naprawdę mieszka rodzina sikorek!

No i jeszcze fotka halogena w wersji "jaśnieoświeconej"

I już na sam koniec (bo Małżonek pogania, że na działkę jedziemy: już, teraz, natentychmiast!) - jak tak leżałam albo półsiedziałam, to niekoniecznie zupełnie bezczynnie - oto dzieła, które spod rąk mych wówczas wyszły:

A tak w ogóle to burza idzie! Lecę! Mam nadzieję, że nas nie "złapie"!

I jest to decyzja (tak jak już pisałam) ostateczna i nieodwołalna! Nasz wybór padł w końcu na Ruukki Finnera. Najpierw ciut podręcznikowych danych techniczno-opisowych ze strony producenta, a raczej jego przedstawiciela:

Finnera™ to blacha dachówkowa produkowana w arkuszach o stałych, niewielkich wymiarach (1190 X 725 mm).

Rozwiązanie takie pozwala zaproponować każdemu klientowi modułowy, wysokiej jakości dach prosto z magazynu, praktycznie "od ręki".

Finnera™ jest produktem odpowiednim zarówno dla prostych, dwuspadowych dachów, jak i dla bardziej skomplikowanych konstrukcji. Dzięki niewielkim wymiarom w każdym przypadku do minimum ograniczamy straty materiału, obniżając tym samym koszty inwestycji. Dodatkowo modułowy system montażu pozwala uniknąć błędów związanych z niedokładnym pomiarem połaci – do złożenia zamówienia wystarczy znajomość całkowitej powierzchni dachu.

Innowacyjne wyprofilowanie przedniej krawędzi arkusza (ze specjalna zakładką) umożliwia uzyskanie gładkiej powierzchni dachu bez widocznych połączeń, zabezpieczając jednocześnie przed ekstremalnymi warunkami atmosferycznymi. Zaletą wszystkich rozwiązań Ruukki jest unikalna obróbka zewnętrznej powierzchni blachy, która najbardziej narażona jest na niszczące działanie warunków atmosferycznych.

Finnera™ produkowana jest z blachy powlekanej specjalną powłoką organiczną Purex™, która nadaje powierzchni nieporównywalną trwałość, zabezpieczając ją skutecznie przed korozją wywołaną wilgocią i skutkami działania promieniowania słonecznego.
Firma RUUKKI udziela 40 letniej gwarancji technicznej.

Tak natomiast prezentuje się nasza Finnera w jednym płacie...

... tak w przekroju...

...a tak na dachu

Tutaj jest dostępna kolorystyka:

Nasza finnera będzie w kolorze RR32 - jak na moje oko to odcień diabelsko gorzkiej czekolady!