we wrześniu 2010 już bez naszej pomocy (rodzice i rodzeństwo męża) zajęto się ścianami piwnicy i przygotowano je do zasypania ziemią.

tyle pracy i pieniędzy a teraz to wszystko będzie zasypane i ledwo będzie to widać z ziemi ;-)

widok od ulicy. jak widać kupa ziemi znacznie się zmiejszyła.

 a więc lipiec 2010 wyglądał tak...

Kochany tata Stanisław na placu boju. Kopanie, kopanie i jeszcze raz kopanie...

Mój osobisty mąż tam na dole walczy z łopatą

długo to trwało i pracy co nie miara a upał dawał się we znaki i do tego komary (zaraz po powodzi)

dzielni mężczyźni nie poddawali się i walczyli bardzo wytrwale by osiągnąć zamierzony cel

widok bardzo miły dla moich oczu

w tle widać ulicę 

a tutaj niezstąpiona i bardzo pomocna siostra mężą.

praca posunęła się na przód. Przygotowanie do wylania fundamentów i ławy fundamentowej

i oto i ona

ciąg dalszy przygotowywania zbrojenia. Naciąganie drutów i oczywiście bez wypadku się nie obeszło

jeden z dwóch niezastapionych braci mojego męża.

Kochany tata Andrzej na pierwszym planie

Widać wreszcie mury ;-)

Drugi niezastapiony brat męża wytrwale walczy przy betoniarce

widok z tyłu domu na ulicę którą zasłoniła wielka kupa ziemi

szalunki i stęple już prawie skończone

klatka schodowa z wyjściem z tyłu domu

Witam serdecznie wszyskich blogowiczów i gości a przde wszystkim tych co budują DOROTKĘ.

A więc...

...stało się zaczęliśmy realizować swoje plany i marzenia.

We wrześniu 2008 roku kupiliśmy działkę na której wybudujemy nasz domek.

W lutym 2009 zaczęła się długa droga związana z biuroktacją.

W sierpniu 2009 roku podjęliśmy jedną z najważniejszych decyzji w życiu i wybraliśmy projekt naszego domu - Dorotkę.

W styczniu 2009 wprowadziliśmy zmiany do wybranego przez nas projektu.

PARTER ze zmianami

PODDASZE ze zmianami

PIWNICE które zostały doprojektowane

We wrześniu 2009 zakupiliśmy zdecydowaną część materiału na budowę naszego domu.

W lipcu 2010 ruszyła wreszcie budowa...

 Dalekie trzeba podejmować podróże, kochając swoje domostwo.
 

Guillaume Apollinaire — Gra w klasy 

Najważniejsze jest, by gdzieś istniało to, czym się żyło: i zwyczaje, i święta rodzinne. I dom pełen wspomnień. Najważniejsze jest, by żyć dla powrotu.

Antoine de Saint-Exupéry